Op maandag 26 september 2011 ben je uitgestapt om 22:30 in Eindhoven.

Je was, net als ik, alleen en bent voor me ingestapt op perron 14a op Utrecht Centraal in de trein van 21:38 naar Maastricht. Deze had (gelukkig) vertraging waardoor ik mijn aansluiting redde. We hebben boven gezeten, naast elkaar met het gangpad tussen ons in. Jij rechts van mij, dus beide de neus de juiste richting op!

Je hebt blond haar, liep op slippers, droeg een strakke spijkerbroek en grijs/groen leder(-achtig) jasje (wat je niet uit- of open hebt gehad). Je iPod touch scherm is boven gebarsten & je gebruikte een witte hoofdtelefoon.

Ik ben naar je op zoek omdat mijn gevoel dat aangeeft en ik omschrijf het geheel gedetailleerd omdat ik je nog een keer wil ontmoeten!

Ik droeg bruine lederen schoenen, spijkerbroek, witte longsleeve en zwarte oordopjes.
Mijn jas lag op mijn schoot, mijn blauwe reistas eerst rechtop tussen mijn benen en daarna half onder de stoel.

Je hebt eerst de Spits! gelezen (tegelijk met je rechter buurman die uitstapte in Den Bosch) en daarna de Volkskrant, nadat je overbuurman, met baard, klaar was met deze te lezen.
Je grijze (hardcase) koffer met wieltjes stond een beetje in het gangpad en toen je aan het raam kon gaan zitten legde je hier je voeten, zoals gezegd gehuld in slippers, overheen.
Hierdoor viel mij op dat het tijd was voor een nieuwe, bordeaux rode, laklaag op de nagels.

De jongedame tegenover mij had een witgelig jasje aan, sjaaltje om, een grote gele tas van het merk The North Face naast zich, speelde spelletjes op haar iPad en gebruikte een blauw/witte hoofdtelefoon.
De Afro-jongedame naast mij had een licht blauwe koffer op wieltjes, de gehele reis oog voor haar telefoon en ging achter jou de trein uit.

Tegen de tijd dat we Eindhoven naderden hadden we al diverse keren oogcontact gehad en ik kreeg het gevoel dat je wat om handen wilde hebben.
Op dat moment bedacht ik mij dat ik de Metro in de tas had zitten, deze had je nog niet gelezen en die wilde ik aan je overhandigen met mijn nummer erop.
Ik kon mijn pen in mijn tas niet vinden en voor ik het wist kwamen we in Eindhoven aan en iedereen die bij jou en mij zat stond tegelijk met je op.

Ik heb niet geschakeld om je gewoon mijn iPhone in de handen te drukken met ‘nummer invoerscherm’ openstaand en ik twijfelde te lang om je achterna te gaan.
Dat laatste is mijn grootste blunder ooit..

Ben, ken of herken je de blonde jongedame op slippers?
Of jezelf in m’n omschrijving van reisgenoten?
Laat mij (of haar) dan wat weten!?